Poznajmy się.
Patrycja Stopińska – Kobieta Niezniszczalna
Nie mam jednej ścieżki, jednego zawodu i jednej historii, którą można zamknąć w dwóch zdaniach.
I chyba właśnie dlatego dziś potrafię odnaleźć się w tylu różnych sytuacjach.
Ratownik medyczny, służba mundurowa, instruktor sportu, autorka
Pracowałam jako ratownik medyczny. Byłam przedstawicielem medycznym. Pracuję w służbie mundurowej. Jestem instruktorem sportu, a ponadto autorką książki „Ładunek Wybuchowy. Rozbroisz się czy chcesz czekać na eksplozję”. Przez lata miałam kontakt z ludźmi znajdującymi się w bardzo różnych sytuacjach — od tych, którzy potrzebowali konkretnej pomocy tu i teraz, po tych, z którymi trzeba było rozmawiać, słuchać, przewidywać i działać.
To nauczyło mnie jednej rzeczy:
Nauczyłam się szybko analizować sytuację, łączyć fakty, podejmować decyzje, brać odpowiedzialność i przede wszystkim — nie czekać, aż ktoś inny ogarnie temat.
3 × P.
To nie jest moje hasło wymyślone na potrzeby tej strony.
To słowa, które usłyszałam od osoby, z którą współpracowałam przy szkoleniach.
I szczerze? Bardzo dobrze opisują sposób, w jaki działam.
Lubię wiedzieć, co się dzieje.
Lubię przewidywać, co może wydarzyć się za chwilę.
Lubię mieć plan B, C i — jeśli trzeba — D.
Ale doświadczenie zawodowe to tylko jedna część tej historii.
Bo życie też nie oszczędzało.
Nie jestem osobą, która przeszła przez życie, zawsze podejmując idealne decyzje.
Wręcz przeciwnie.
Życie nie raz dało mi popalić.
Ale z czasem nauczyłam się patrzeć na swoją historię trochę uczciwiej.
Bo nie wszystko zrobiło mi życie.
Część rzeczy zrobiłam sobie sama.
Swoimi wyborami.
Decyzjami.
Tym, na co pozwalałam.
Tym, czego nie zmieniałam, mimo że wiedziałam, że powinnam.
I nie piszę tego po to, żeby się biczować.
Wręcz przeciwnie.
Odpowiedzialność za własne życie była jednym z najważniejszych momentów mojego dorastania do siebie.
Bo dopóki wszystko jest winą innych, niewiele można z tym zrobić.
A kiedy zaczynasz widzieć również swój kawałek — nagle pojawia się coś bardzo ważnego.
Nie zawsze mogę zmienić to, co mnie spotkało.
Ale mogę zdecydować, co zrobię z tym dzisiaj.
Dlatego robię z gówna złoto.
Nie romantyzuję cierpienia.
Nie uważam, że wszystko dzieje się po coś.
Nie wierzę też w bajkę, że wystarczy „myśleć pozytywnie” i nagle życie samo się poukłada.
Ale skoro pewnych rzeczy nie da się cofnąć, to chcę wyciągnąć z nich coś wartościowego.
Dla siebie.
I dla innych.
To właśnie z tego miejsca powstała Kobieta Niezniszczalna.
Nie z przekonania, że mam odpowiedź na wszystko.
Nie dlatego, że jestem jakąś wyrocznią od życia.
Tylko dlatego, że sama wiem, jak wygląda moment, w którym człowiek coś rozumie, ale nadal nie wie, co z tym zrobić.
Jak wygląda tkwienie w schemacie, którego teoretycznie już się jest świadomym.
Jak trudno czasem zobaczyć własną sytuację z dystansu, kiedy siedzi się w niej po uszy.
I jak dużo może zmienić jedna dobra rozmowa, jedno trafne pytanie albo spojrzenie na problem z zupełnie innej strony.
I właśnie tutaj zaczyna się mój mentoring.
Druga część mnie.
Ta, która lubi, kiedy wszystko jest dopięte.
Nie jestem perfekcjonistką, lecz dążę do doskonałości.
Kiedy ktoś prowadzi szkolenie, warsztat, kurs czy wydarzenie, nie musi przecież jednocześnie pilnować uczestników, logistyki, zdjęć, nagrań, zaplecza i miliona rzeczy, które nagle postanawiają wydarzyć się w tym samym momencie.
I tu również korzystam z tego, czego nauczyło mnie dotychczasowe życie zawodowe:
obserwuję, przewiduję, reaguję i ogarniam.
Nie wchodzę komuś w kompetencje i nie robię za niego całego przedsięwzięcia.
Jestem prawą ręką.
Zapleczem.
Backupem.
Osobą, która ma zauważyć problem, zanim problem zdąży się przedstawić.
Ja ogarniam resztę.
Więc kim jest Kobieta Niezniszczalna?
Nie kobietą, której nic w życiu nie złamało.
Bo życie potrafi złamać każdego.
Dla mnie to kobieta, która może się rozsypać, zatrzymać, pogubić, popełnić błąd i powiedzieć:
I właśnie od tego pytania bardzo często zaczyna się coś nowego.
Nie jestem alfą i omegą.
Nie mam instrukcji obsługi człowieka.
Mam za to doświadczenie, ciekawość ludzi, konkretne narzędzia, sporo życiowych lekcji i bardzo mało potrzeby udawania, że wiem wszystko.
Resztę?
Ładunek wybuchowy. Rozbroisz się czy chcesz czekać na eksplozję?
To książka o tym, co dzieje się z człowiekiem, kiedy doświadczenia z przeszłości zostają w nim na długo — i co można z tym zrobić. O traumie, pamięci ciała, schematach, relacjach, odpowiedzialności i szukaniu własnego sposobu na życie po tym, co nas naznaczyło.
Bez lukru, bez obietnic szybkiej przemiany i bez udawania, że wystarczy „myśleć pozytywnie”. Zamiast tego — konkretne spojrzenie na to, jak działa człowiek i jak krok po kroku można zacząć rozbrajać własny ładunek.